ਬਾਹਰਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਜੇ ਵੀ ਬੰਦ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸਤਵੰਤ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁਲਕ ਜਾਣਾ ਪਵੇ।”

ਸਤਵੰਤ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਿਖਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।”

ਮਨਜੀਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ।” 

“ਹਾਂ ਭਾਬੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ।”

ਮਨਜੀਤ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਸਤਵੰਤ, ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਸਬਰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।” ਉਸਨੇ ਸੋਫੇ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਸਰਕਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। 

ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਭਾਬੀ ਦਾ ਹੱਥ ਲਗਭਗ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੀਵਾਰ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਈ , ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।

“ਸਤਵੰਤ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈਂ?” ਭਾਬੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਲਬ ਸੀ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਸਨ।

 “ਭਾਬੀ, ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਹਿੰਮਤ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।”

ਮਨਜੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਸਤਵੰਤ, ਤੈਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।” ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਸਤਵੰਤ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਤਾਂ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ। 

ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਤਵੰਤ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਭਾਬੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ  ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। 

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਸਕੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਮਨਜੀਤ ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੂਰੀਆਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਲੱਗੇ; ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੜਕਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਝ ਗਈ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਸੀ; ਸਤਵੰਤ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਉਸ ਲਈ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ। ਸੁਭਾਅ ਪੱਖੋਂ ਮਨਜੀਤ ਕਾਫ਼ੀ ਕਾਮੁਕ ਔਰਤ ਸੀ; ਉਹ ਹਰ ਰਾਤ ਮਰਦ ਦਾ ਸਾਥ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਸਤਵੰਤ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਦ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਸੈਕਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਛੂਹਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਸੀ। 

ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਸੱਸ ਅਤੇ ਮੀਨਾ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਤਵੰਤ ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਿਹਾ  ਸੀ, ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਈ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਮਨਜੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਹਾਮੀ ਭਰਦਿਆਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।