ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ; ਸਤਵੰਤ ਆਪਣੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਵਿਹੜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਹੜਾ ਖਾਲੀ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਕੋਈ  ਗਿੱਲਾ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ  ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਬੀ ਦੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ  ਛੂਹੇਗਾ ਤਾਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਭਾਬੀ ਦਾ ਢਿੱਡ ਵੀ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਢਿੱਲੀ ਸਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ।

 ਫਿਰ ਮਨਜੀਤ ਬਾਹਰ ਆਈ। ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਤਵੰਤ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਪਾਈਪ ਫੜ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਘਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬਗੀਚਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ  ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਰਚੀ ‘ਤੇ ਲਿਖਿਆ—”ਕੀ ਤੂੰ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਹੈ?”—ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। 

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਸਹਿਮਤੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਢਲਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਧੁੱਪ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਇੱਕ ਪੌੜੀ-ਨੁਮਾ ਵਸਤੂ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ—ਰੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ—ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਤਵੰਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। 

ਮਨਜੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਹ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਘੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਸਮਾਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਸਤਵੰਤ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਕਰੀਬ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਨੇਰਾ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨਜੀਤ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪੌੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿਖਾਈ। ਇਹ ਉਹੀ ਪੌੜੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚਲੀ ਸਾਰੀ ਦੂਰੀ ਮਿਟਾ ਦੇਣੀ ਸੀ।

ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਸੀ; ਚੰਨ ਕਿਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ  ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਘੜੀ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਬਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਈ । ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ ਅਤੇ ਛੱਤ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀ। 

ਸਤਵੰਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੌੜੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀਆ । ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਵੱਕੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।  ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਆਓ ਉਸ ਬੈਂਚ ‘ਤੇ ਬੈਠੀਏ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾ  ਕਰਨੀਆ  ਚਾਹੁੰਦੀ  ਹਾਂ।” ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਸੀ; ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਹਾਂ ਭਾਬੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। 

“ਸਤਵੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਿਨਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ?” 

ਸਤਵੰਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਨਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰਹਿਣਾ ਸੀ। “ਹਾਂ ਭਾਬੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਗਰਲਫ੍ਰੈਂਡ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਮੈਂ ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਕਿਹਾ।

“ਸਤਵੰਤ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਰਦ ਪਸੰਦ ਹਨ ਜੋ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਸਬਰ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਸਿੱਖ ਜਾਵੋਗੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਲਾਸ਼ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉੱਥੇ ਹੱਥ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਣਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਛੂਹਣ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਵੋ।” ਮਨਜੀਤ  ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ। 

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਜਨੂੰਨ ਨਾਲ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਚਾਨਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਪੈਣ ਲੱਗੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੁੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਨ ਲੱਗੇ । ਚੁੰਮਣ ਦੌਰਾਨ, ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਜੀਤ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ‘ਤੇ ਕੁਝ ਵਾਰ ਫੇਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਦੋਵਾਂ ਛਾਤੀਆਂ ‘ਤੇ ਫੇਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਘੁਮਾਇਆ। ਮਨਜੀਤ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹੁਣ ਦੀ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। 

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਤਵੰਤ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” 

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਭਾਬੀ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੈ।”ਮਨਜੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਆਨੰਦ ਬੇਹੱਦ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਉਸਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।