ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਨਜੀਤ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣ ਆਵੇਗੀ l ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ  ਇਹ ਉਡੀਕ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਜਾ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹ ਲਈ, ਪਰ ਅੱਖਰ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਉਤਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਉਸ ਰੱਸੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮੋਹਕ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਢਲਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ ਛਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸਨੇ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਜੂਦ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ  ਹੀ ਜਨੂਨ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੋੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

ਅਚਾਨਕ, ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯਕੀਨੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਗੋਰਾ ਢਿੱਡ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਨੂੰ ਇੰਝ ਜਾਂਚਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੁਝ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸਿਓਂ ਢਿੱਡ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ।

ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸਦੀ ਧੁੰਨੀ ‘ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਨੰਗਾ ਢਿੱਡ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਵੇ। ਉਸਨੇ ਚੋਰੀ-ਛਿਪੇ ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਛੱਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਤਵੰਤ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦਾ ਕੋਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੀ । ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਕੀ ਭਾਬੀ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਲਾਹੁਣ ਲੱਗੀ ਹੈ?”

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ , ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਸਤਵੰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਕੱਸ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਤਵੰਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ।

ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਸਵਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਅੱਜ ਮਨਜੀਤ ਇੰਨੀ ਕਾਮੁਕ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਖਿੱਚ ਸੀ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਤੜਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ? ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨਜੀਤ ਸ਼ਾਹ ਸੀ ਅਤੇ ਸਤਵੰਤ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੋਹਰਾ, ਜੋ ਉਸਦੀਆਂ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਸੀ।