ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਮਚੰਦ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਏ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਲਈ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਤੋ ਦੀ ਤੰਗ ਯੋਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਸਤੋ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਕਰਮਚੰਦ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਇਸ ਵਾਰ ਗਰਮੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ‘ਤੇ ਸੀ। ਗਲੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਾਲੇ ਨਿੰਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਹੇਠਾਂ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਮੁੰਡੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਸਨ ਜੋ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਘਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਜੋਸ਼ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਗੁਪਤ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਨਕਸ਼ਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ  ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸਿਸ਼ ਕਰਦੇ  ਤਾਂ ਜੋ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆ ਸਨ ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਗੁਆਂਢ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਿਲਣਸਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਸੀ,ਉਸ ਦੀ ਤਾਂਗ ਯੋਨੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਰਚਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।

“ਯਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਯਕੀਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ,” ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਨੀਵੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ। ਬਾਕੀ ਮੁੰਡੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਥਾਪੜਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਣਕਿਹਾ ਸਮਝੌਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਅਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਰਹੇਗਾ।

ਗੱਲਬਾਤ ਹੁਣ ਉਸ ਮੋੜ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਅਪਣਾ  ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ ਸਨ। 

ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਸਤੋ ਦੀ ਯੋਨੀ ਦਾ ਅਕਾਰ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਪਰ ਮਨਮੋਹਕ ਕਮਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਤੇ ਤੰਗ ਯੋਨੀ  ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਤਿੱਖਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 

ਸਤੋ ਦੇ ਕਈ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਸਨ। ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਖੇਡਣਾ ਉਸਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਖੇਡ ਸੀ।

“ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ,” ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਗਲਤ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਸ ਕੇ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।”

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਬਾਕੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।, “ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਕਿਹਾ ਯਾਰ! ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਕੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਉਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਜਗ੍ਹਾ ਇੰਨੀ ਤੰਗ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦੂਰ ਬੈਠਾ ਕਰਮਚੰਦ ਆਪਣੀ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਚੇਨ ‘ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਕੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਸੀ। ਸਤੋ ਦੀ ਤੰਗ ਯੋਨੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨੀ ਜਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸੀ ਕੁੜੀ ਦੀ  ਇੰਨੀ  ਤੰਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ  ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ।

 ਉਸ ਰਾਤ ਕਰਮਚੰਦ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਕਰਵਟਾਂ ਬਦਲਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸਮਾਨ  ਵੱਲ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਈ ਰੰਗ ਦੇਖੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਤੰਗ ਚੂਤ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਚਰਚਾ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ ਇੰਨੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।

ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਖਿਆਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਸਤੋ।

ਸਤੋ, ਉਹ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਜਿਸਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜ਼ ਸੀ ਜੋ ਹਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੀਵਾਨਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਉਸ ਤੰਗ ਜਿਹੀ ਯੋਨੀ  ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿੰਨਾ ਤਿੱਖਾ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਜਨੂੰਨ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ  ਇੱਕ ਵਾਰ ਖ਼ੁਦ ਉਸ ਦੀ ਤੰਗ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਓਨੀ ਹੀ ਤੰਗ ਸੀ ਜਿੰਨੀ ਮੁੰਡੇ ਦੱਸਦੇ ਸਨ।

ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਸਤੋ ਵੱਲ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਚੇਨ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਰੱਖਦਾ ਜਿੱਥੋਂ ਸਤੋ ਲੰਘਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। 

ਪਰ ਸਤੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ  ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਰਮਚੰਦ ਦੀ ਨਿਯਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕਰਮਚੰਦ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੜੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਨਾਂਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਕਰਮਚੰਦ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਸਤੰਭਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਇਸ ਨਾਂਹ ਨੇ ਕਰਮਚੰਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼  ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਟਾ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਤੋ ਕਰਮਚੰਦ ਦੀ ਕਰਿਆਨੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ‘ਤੇ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਚਾਚਾ ਜੀ, ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਬਿੱਲ ਕਿੰਨਾ ਬਣਿਆ ਹੈ?” ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਹੀ ਰਾਸ਼ਨ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਹਿਸਾਬ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸਤੋ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਸੀ।

ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਤੋ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬਿੱਲ ਤਾਂ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਸਤੋਂ , ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕੁਝ ਮਦਦ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸਨੇ ‘ਮਦਦ’ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਉਸ  ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਸਤੋ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। 

ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੇਵੇ।

ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਸਤੋ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲਾਲਚ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਰਮਚੰਦ ਪਿੰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਬੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਕਰਮਚੰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਲਈ  ਤੜਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ।ਫਿਰ  ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ, ਗਲੀ ਖਾਲੀ ਸੀ। 

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੜੀ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗੀ, ਚਾਚਾ ।” ਉਸਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਰਮਚੰਦ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਸਤੋ ਦੀ ਉਸ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੇ ਕਰਮਚੰਦ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ‘ਸੋਚਾਂਗੀ’ ਦਾ ਮਤਲਬ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਂਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਇਕਰਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। 

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਧੁੱਪ ਮੱਧਮ ਪਈ ਅਤੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨਸਾਨ ਪਸਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਤੋ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਕਾਨ ‘ਤੇ ਆਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਰਮਚੰਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ ਕਰਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੁਪਤ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾ ਕੇ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਸਲੂਕ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗੀ।”

ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਮਚੰਦ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੁਟਿਆਰ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਬਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦਾ ਖਿਆਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਮਚੰਦ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਸਤੋ ਦਾ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਖਰੀਦਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਖਰੀਦਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ  ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਸਤੋ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ; ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਲੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਪਰ ਕਰਮਚੰਦ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਤੋ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਦਾ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਾ, ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਸਤੋ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੋਦਾਮ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਸਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜੂਟ ਦੇ ਬੋਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸਤੋ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”

ਸਤੋ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਉਹ ਇਸੇ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਰਮਚੰਦ ਕੋਈ ਕੱਚਾ ਖਿਡਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। 

ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਜੋ ਉਸਦੀ ਤੰਗ ਯੋਨੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਬਰ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਮਰਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਸੀ ਕਿ ਕਰਮਚੰਦ ਇੱਕ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਆਦਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਰੁਕਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿੱਦਾਂ ਉਸ ਤੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਦਰਦ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਕੂਨ ਮਿਲੇ।

ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੱਲਾ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮਣ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ  ਉਸਨੇ ਸਤੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਤੋ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ। ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਹਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੀ ਪੈਕਿੰਗ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਅ ਸੀ, ਜੋ ਸਤੋ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਕਰਮਚੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ  ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਕਸੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਰ ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਤੋ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਕਰਾਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕਰਮਚੰਦ ਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਰਮਚੰਦ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉਸ ਨੂੰ  ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਬੋਰੀਆਂ ਦਾ ਖੁਰਦਰਾਪਨ ਅਤੇ ਗੋਦਾਮ ਦੀ ਗਰਮ ਹਵਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸਤੋ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਯੋਨੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੁਦਰਤੀ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਤੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।

ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ, ਤਾਂ ਸਤੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਮਚੰਦ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਲੌਕੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਸਤੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਡਰ ਆਇਆ, ਪਰ ਕਰਮਚੰਦ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਕਰਮਚੰਦ ਦਾ ਉਹ ਮੋਟਾ ਲਿੰਗ ਉਸਦੀ ਤੰਗੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਸਤੋ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਵਜੂਦ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਤੰਗ ਸੀ ਕਿ ਕਰਮਚੰਦ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ। ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਸਤੋ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਦਾਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੁੰਨਸਾਨ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ। ਇਹ ਚੀਕ ਦਰਦ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮਿਸ਼ਰਣ ਸੀ; ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਕੋਨਾ ਭਰਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਸਤੋ ਦੀ ਯੋਨੀ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਸਕੇ।। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਦਰਦ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਸਕੂਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲੱਗਾ। ਸਤੋ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਰਮਚੰਦ ਦੇ ਸਬਰ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਬਾਹਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ, ਕਰਮਚੰਦ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੈਅ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਰੁਕਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸਤੋ ਦੀਆਂ ਤੰਗ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਕਰਮਚੰਦ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੰਕੁਚਿਤ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਸਤੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮਚੰਦ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਗੋਦਾਮ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਿੰਗ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ । ਸਤੋ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਉਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਕਰਮਚੰਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਤੋ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਨੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹੀ ਛੂਹ ਸਕੇ ਸਨ।

ਸਤੋ ਹੁਣ ਕਰਮਚੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਜੁੜਾਅ ਕਿਸੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੋੜੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਰਮਚੰਦ ਉਸਦਾ ਇੰਨਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਤੋ ਉਸਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਖਿਡੌਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਰਮਚੰਦ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ, ਸਤੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਗੋਦਾਮ ਦੀ ਉਸ ਚੁੱਪ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਯੋਨੀ ਉਸਦੇ ਨਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਰਗ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਟੋਲਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਰਮਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਨ। ਕਰਮਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕੰਨ ਲਗਾ ਕੇ ਸੁਣਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼ ਜਾਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਬੇਜ਼ਾਰੀ ਸੀ।

“ਯਾਰ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ,” ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਖਿੱਚ ਗਾਇਬ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, “ਮੈਂ ਵੀ ਇਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੰਗ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋਇਆ l  ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਪਸੰਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਈ।” ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸਤੋ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ‘ਕਮਾਲ’ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਜੋ ਪਹਲੇ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਮਚੰਦ  ਮੁਸਕਰਾ ਪਿਆ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲਿੰਗ ਨੇ ਸਤੋ ਦੀ ਤੰਗ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਆਕਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।