ਕਿਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾਈ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਮਰੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸੂਟਕੇਸ ਵੱਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਫਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਤਰਤੀਬ ਦੇ ਖਿਲਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। 

ਉਸ  ਦੇ ਕਮਰੇ  ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਧ ‘ਤੇ ਲਟਕੀ ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਿਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਕਿਰਨ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਡੌਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ—”ਤੂੰ… ਡੌਲੀ… ਇੱਥੇ?” ਡੌਲੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੀਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। “ਹਾਂ ਜੀਜੂ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।”

ਕਿਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਡੋਲੀ ਇੰਨੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਣਕਿਹਾ ਸਮਝੌਤਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ। 

“ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਨਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਿਆ ਸੀ?” ਡੋਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਪਰ ਸਪਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਰਨ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਡੋਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। 

ਕਿਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਪਰ ਉਮੀਦ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਅਦਾ—ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਬਚਪਨ ਦੇ ਮਾਸੂਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ—ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸੀ।

ਡੌਲੀ ਨੇ ਕਿਰਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਖਾਸ ਪਲ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਂਝਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇਸ ਦਿਨ ਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਾਂ।”

ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬੇਚੈਨੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਰਨ ਨੇ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਡੋਲੀ ਦੀ ਕਮਰ  ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਲਾਲ ਸੂਟ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਡੋਲੀ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ  ਵੀ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ ਸੀ ।

ਕਿਰਨ ਨੇ ਡੋਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਡੋਲੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਉਸਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਡੋਲੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡੋਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਕਿਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਬਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।

ਡੋਲੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀ ਲਾਲ ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ  ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆ  ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ  ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਬੈੱਡ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਡੋਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਕਿਰਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੇ ਕਿਰਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈੱਡ ‘ਤੇ ਲੇਟੇ, ਤਾਂ ਡੋਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਕਿਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਸੀ—ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ  ਕੁਆਰਾਪਨ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਆਪਣੇ ਜੀਜੇ ਨੂੰ ਸੌਂਪੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ੁਕਰਾਣੂ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਨ ਜੀਜੂ  ਦੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਕਿਰਨ ਨੇ ਬੜੀ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਡੋਲੀ ਦੇ ਲਾਲ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਬਟਨ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਡੋਲੀ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ  ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ , ਕਿਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਡੋਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਇਨਸਾਨ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਕਿਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਡੋਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਇਸ ਖੇਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡੋਲੀ ਨੇ ਕਿਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮ  ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਕਿਰਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਝੋਕ ਦਿਓ।”

ਕਿਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਬਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਡੋਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਦਰਦ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਡੋਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਖਿਚਾਅ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਿੱਘ ਨੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਗੁਆਚੇ ਗਏ  ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈਆਂ। ਡੋਲੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਲ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਰਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।” ਕਿਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਪਲ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਡੋਲੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਹੁਣ ਕਿਰਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਾਣੂਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ । ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਦਾ ਹਰ ਕੋਨਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ । ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੁੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸੀ। ਡੋਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤਸੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਪਲ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਡੋਲੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਸੂਟ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਹਿਨਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਜਿੱਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਰਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਡੋਲੀ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਸਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

“ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿਰਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ,” ਡੋਲੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਨਰਮਾਈ ਅਤੇ ਮਾਣ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਕਿਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । 

ਬਾਹਰ ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਰਹੇ ਸਨ। ਡੋਲੀ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਰਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਊਂਗੀ।” ਕਿਰਨ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆl “ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿਓ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ,” ਡੋਲੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।

ਜੀਜੂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਫਿਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਡੋਲੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਮਰਾ ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।