ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚਲਾਕੀ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਜਗਮੋਹਨ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮੜੀ ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰੌਣਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਵੀਰ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਮਜ਼ਾਕ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੀ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ, ਚਾਰੇ ਜਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਗਏ ਸਨ। ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਰੱਖੀ ਸ਼ਰਾਬ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੂਡ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ਗੁਆਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਬਲਵੀਰ ਅਤੇ ਜਗਮੋਹਨ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਕੁਝ ਗਲਾਸਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਘੁਲ ਗਈ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਬਲਵੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਜਗਮੋਹਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਜਗਮੋਹਨ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ… ਕਿਉਂ ਨਾ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਅਦਲਾ-ਬਦਲੀ ਕਰ ਲਈਏ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਜਗਮੋਹਨ ਨੇ ਲਾਲ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਸਨ; ਰਿਸ਼ਤਾ ਦੋਹਰਾ ਸੀ—ਸਾਲੀ ਵੀ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਵੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲੱਗੀ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਮਦਮ ਮਦਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ।

ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਗਮੋਹਨ ਅਤੇ ਬਲਵੀਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਧੜਕਨ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਰਾਵੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਦੁਲਹਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਖਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ।

ਬਲਵੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਜਗਮੋਹਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਗਮੋਹਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਅ ਹੈ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਵਧ ਗਏ। 

ਜਦੋਂ ਜਗਮੋਹਨ ਬਲਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਲੰਘੀ। ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਿਰਾਵਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

“ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦੁਲਹਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ? ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦਿਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਓ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਵੋ।” ਬਲਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਗਮੋਹਨ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

“ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਿਤੰਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਪਸੰਦ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਲੀ ਜੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦੇਖ ਸਕਾਂਗਾ,” ਜਗਮੋਹਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

“ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਚਾਹੇਂ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੀਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਹੈ।”

ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੂਰੀਆਂ ਘਟਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਅਗਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬਲਵੀਰ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਸਾਲੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬਲਵੀਰ ਉਸ ਦੀਆ  ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੰਗੜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਬਲਵੀਰ ਦੀਆਂ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਆਦਤਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਛਾਤੀਆਂ ਚੂਸਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ; ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੁਕਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਲਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। 

ਉਸਦਾ ਲਿੰਗ ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸੀ। ਸਾਲੀਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਡਰ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਅਭੁੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਬਲਵੀਰ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਸਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਬਲਵੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੋਸ਼ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਾਰ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਨ।

ਉਸ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਜਗਮੋਹਨ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਉਤਤੇਜਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਉਹ ਚਾਦਰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਹਿਰਾਵਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤਸੱਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਵਾਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਜੋ ਉਹ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਬਲਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੀਜੂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰਾਤ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘੀ?” ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਲਾਲ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।”

“ਤੇਰੀ ਰਾਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਰਹੀ? ਭੈਣ ”

“ਜਗਮੋਹਨ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ।”

ਬਲਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜਗਮੋਹਨ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਹੈ।” ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ।

ਜਦੋਂ ਚਾਰੇ ਜਣੇ ਦੁਬਾਰਾ ਡਾਈਨਿੰਗ ਟੇਬਲ ‘ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਡੂੰਗੀ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਲਵੀਰ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜਗਮੋਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋੜਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰ ਸਕੀਏ।”

ਜਗਮੋਹਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸ ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਾਰੇ ਠਹਿਰਾਅ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਿਰਾਵੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਰਹੇ; ਉਹ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣ ਗਏ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੋਟਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਭਰ ਗਿਆ।

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਰਹੇਗੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜ਼ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੱਡੀ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਜਗਮੋਹਨ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਹਿੰਮਤ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।