ਸੂਰਜ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਸੀ। ਰਾਨੋ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹੁਰੇ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ,

“ਧੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਧਰ ਕਿਵੇਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ?”

ਹਰੇ ਘਾਹ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ‘ਤੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਰੱਖਦਿਆਂ ਰਾਨੋ ਨੇ ਸਾਹ ਭਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਬਾਪੂ ਜੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰੋਟੀ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ ਹਾਂ… ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋਵੋਗੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁੱਖ ਵੀ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਉਸ ਦੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਲੱਗੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਤੇ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ।

“ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਸਵੇਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ,” ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਹਾਂ ਬਾਪੂ ਜੀ, ਸਵੇਰੇ ਠੀਕ ਸੀ ਪਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਰ ਪੂਰੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ,” ਰਾਨੋ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਭਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਨੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੂੰਹ ਸੀ। ਉੱਨੀ-ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਉਮਰ ਭੋਗਦੀ ਰਾਨੋ ਲਗਭਗ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਪੁਨੂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੁਨੂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਨੇੜਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਘਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰਤਦਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਧੁੱਤ ਹੁੰਦਾ। 

ਰਾਨੋ ਅਕਸਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਗਿਣਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਕੱਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਨੂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ l

ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਨਹਾਤੇ ਹੋਏ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ ਰਾਨੋ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਭਾਬੀ, ਕੀ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਹੈ? ਮਾਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵੀ ਗੇੜਾ ਮਾਰੀਂ।” 

ਪੱਚੀ ਕੁ ਸਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮ ਇੱਕ ਮਿਹਨਤੀ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਿਲਣਸਾਰ ਸੁਭਾਅ ਸਭ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਰਾਨੋ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਮਸਾਂ ਕੁਝ ਹੀ ਦੂਰੀ ‘ਤੇ ਸਨ।

“ਪ੍ਰੇਮ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵਾਂਗੀ; ਕੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੁਣ ਘਰ ‘ਤੇ ਹੈ?” ਰਾਨੋ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

“ਹਾਂ ਭਾਬੀ, ਉਹ ਘਰ ਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੀਂ,” ਪ੍ਰੇમ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਪੈ ਗਿਆ।

“ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਆਵੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਔਰਤ ਹੈ,” ਬਾਪੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ। 

“ਠੀਕ ਹੈ ਬਾਪੂ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ,” ਰਾਨੋ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਬਾਪੂ ਨੇ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਘਾਹ ‘ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਰਾਨੋ ਹੋਲੀ -ਹੋਲੀ  ਪੈਰ ਪੁੱਟਦੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। “ਪ੍ਰੇਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ, ਚੱਲ ਅੰਦਰ ਚੱਲੀਏ,” ਰਾਨੋ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 

“ਭਾਬੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ‘ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਪਾਉਂਦਾ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਨਮੋਹਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ,” ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਬੇਤਾਬੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰਾਨੋ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੁਆਲੇ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਰਾਨੋ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖਿਚਾਅ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ—ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤਾਂਘ ਜਿਸਨੂੰ ਸਕੂਨ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

“ਪ੍ਰੇਮ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ,” ਰਾਨੋ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਤੜਪ ਸੀ। “ਪਰ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ… ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਰਾਨੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਸਕੂਨ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ  ਉਡੀਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਰਾਨੋ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਮਿਟ ਗਈ। ਕਮਰੇ  ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬਾ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਰਾਨੋ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਰਾਨੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਨੋ ਦੇ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਬਟਨ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਰਾਨੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਕਮੀਜ਼ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਰਮ ਚਮੜੀ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਾਦੂ ਚਲਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਇੰਨੀ ਕੋਮਲ ਸੀ ਕਿ ਰਾਨੋ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਕੜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਗਈ।

ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਬੜੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਰਾਨੋ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨੰਗੀ ਗਰਮਾਹਟ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ  ਗਏ। ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਨੋ ਦੀਆਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਨੋ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਛੋਹ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਤੜਪ ਹੁਣ ਇੱਕ ਜਨੂਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਰਾਨੋ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪਿੱਛੇ ਲੇਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਰਾਨੋ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਸਮਾ ਗਏ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁਣ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਨੋ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ਼ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਰਾਨੋ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ। ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਰਾਨੋ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨਾ ਸਮਾਜ ਦਾ, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦਾ। 

ਰਾਨੋ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰੇਮ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਛੋਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਰਾਨੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਅਧੂਰੀ ਹੈ।”

ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਹਿਨਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਰਾਨੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਹੁਣ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। 

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। 

“ਤੁਸੀਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ।” ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। 

ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਹਿਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਕੁਝ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ। “ਮਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ  ਸੀ ਪਰ….. ਫਿਰ… ਪ੍ਰੇਮ…l”

“ਪ੍ਰੇਮ ਕੀ …” ਮਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। 

“ਮਾਂ, ਉਸ ‘ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ,” ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਕਿਹਾ। 

“ਰਾਨੋ, ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ।”  ਮਾਂ ਨੇ  ਕਿਹਾ , ਰਾਨੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ। ਪ੍ਰੇਮ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ।

“ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ,” ਰਾਨੋ ਨੇ ਮਿੰਨਤ ਕੀਤੀ। 

ਮਾਂ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਧੀਏ, ਤੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।”

 “ਮਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਰਾਨੋ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ, “ਪੁੰਨੂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।”

“ਧੀਏ, ਤੇਰੀ ਹਾਲਤ ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇਸੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰੀ ਸੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ।” 

ਰਾਨੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ; ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ  ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ ਪਰ ਭਾਵੁਕਤਾ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਪਰ ਰਨੋਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਉਦੋਂ ਆਵੇਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵਾਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਉਠਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਬਾਕੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ।” 

ਰਾਨੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੰਨਾਂ ’ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਾਂ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਝਦੀ ਹੈ।”

ਰਾਨੋ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।