ਦੇਰ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਸਤਵੰਤ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚਮਚਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਗਲਾ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਤਵੰਤ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ, “ਸਾਡੇ ਗੁਆਂਢੀ ਵੀ ਅਜੀਬ ਨੇ, ਬੜੇ ਚਲਾਕ ਹਨ। ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਪਤੀ ਮੋਹਨ ਕੱਲ੍ਹ  ਦੁਬਈ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।” 

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਨਿਵਾਲਾ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮੋਹਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਟਿਊਸ਼ਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਮੋਹਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈ ਕਿ ਕੀ ਸਮਾਂ ਸਹੀ ਰਹੇਗਾ।”

ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਭਾਬੀ ਕਿਉਂ ਜਿਨਸੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਉਸਦੇ ਹਰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਸਬਰੀ ਸੀ। ਮੋਹਨ ਦਾ ਦੁਬਈ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਜਾਣਾ—ਇਸ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਹੁਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਉਸ ਗਿੱਲੇ ਟੌਪ ਅਤੇ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਿੱਪਲਜ਼ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸੱਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮੋਹਨ ਦੀ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਤਵੰਤ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਸਤਵੰਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਭਾਬੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਕਮੀਜ਼ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੀ ਸਲਵਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਬੀ  ਨੂੰ  ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੁਣ ਹਕੀਕਤ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ  ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ  ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸਹੀ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਜੋਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਮੀਨਾ  ਦੀ ਟਿਊਸ਼ਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਮੋਹਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਸ ਨੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।

ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨਜੀਤ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਤਲਾ ਸੂਤੀ ਕੁੜਤਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੈਰਾਨਗੀ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਉਮੀਦ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਸਤਵੰਤ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਉਸਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ‘ਤੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਬਸ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ, ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲਿਆ, “ਭਾਬੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਆਵਾਂ?” 

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਤਵੰਤ? ਇੰਨੀ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਤੁਹਾਨੂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ  ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਪੈ ਗਿਆ?” ਉਸਦਾ ਲਹਿਜਾ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ l  

“ਭਾਬੀ ,ਮਾਤਾ ਜੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਮੀਨਾ  ਨੂੰ ਟਿਊਸ਼ਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ  ਮਾਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ,” ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ‘ਮਾਤਾ ਜੀ’ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ, ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਤਵੰਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਉਂ ਹੀ ਸਤਵੰਤ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ  ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹੀ ਚੁੱਪ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸਤਵੰਤ ਸੋਫੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜੀਤ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਈ l “ਤੁਸੀਂ ਮੀਨਾ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਮਨਜੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ।