ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਲੈਂਪ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਅਨੋਖੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖਰੀਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਘੰਟਿਆਂਬੱਧੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਇਸ ਭੁੱਲਣਕੜ ਸੁਭਾਅ ਕਾਰਨ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਅ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਭੁੱਲੱਕੜ’ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਸਨ।

ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸਤਵਿੰਦਰ ਅਤੇ ਬਿੱਲੂ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਬਿੱਲੂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰੋਹਬਦਾਰ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਸਤਵਿੰਦਰ ਵਧੇਰੇ ਚੁਸਤ-ਦਰੁਸਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼-ਮਿਜ਼ਾਜ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਿਓਰ ਸਨ ਅਤੇ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ-ਮਸਤੀ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਬਣਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਘਰ ਪਰਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਤਾਂਘ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਗ ਉੱਠੀ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਇਹ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਮਾਨ ਉੱਥੇ ਭੁੱਲ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁਣੇ—ਅਜਿਹੇ ਜੋ ਸਾਦੇ ਤਾਂ ਸਨ ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਕਸ਼-ਨੁਹਾਰ ਨੂੰ ਉਭਾਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਬਿਲੂ ਅਤੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤ ਨਿੱਘਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਬਿਲੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਸਨ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਲਈ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਕਹੀ ਭੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਬਿਲੂ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਨਵੀ ਸੋਫੇ ‘ਤੇ ਬੈਠੀ, ਤਾਂ ਸਤਵਿੰਦਰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਸਥਿਤੀ ਬਦਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ। ਇਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਛੂਹ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਚੋਰੀ-ਚੋਰੀ ਸਤਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਤਰਫ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਬਿਲੂ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਕੱਪ ਫੜਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਬਿਲੂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮਾਨਵੀ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜੀਆਂ। ਇਹ ਕੋਈ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬਿਲੂ ਦਾ ਰੋਬ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਰਮ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਿਓਰ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਸੁਹੱਪਣ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਗੁੰਮ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਝਪਕਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਮਾਸੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਚਾਹ ਤਿਆਰ ਹੈ । ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਆਈ ਰੁਕਾਵਟ ਕਾਰਨ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਇੱਕਦਮ ਠਠੰਬਰ ਗਏ। ਜੋ ਮਾਹੌਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।

ਉਸ ਦਿਨ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਉਹ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੇ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬਿਲੂ ਅਤੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਉਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਉੱਠੀ, ਤਾਂ ਬਿਲੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡੀਆਂ ਨੇ… ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।” ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ।

****

ਸਤਵਿੰਦਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਚਮਕਾਉਣ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਕਸ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ਼ ਵੀ ਸੰਵਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘੰਟਿਆਂ-ਬੱਧੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।

“ਸਤਵਿੰਦਰਾ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬੈਠਾ ਹੈਂ? ਦੇਖ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ ਹੋਏ ਨੇ,” ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਬੱਸ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਬਾਪੂ , ਇਹ ਸਰਾਹੀ ਬਸ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਹੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।” ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪੂੰਝ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਲਚਲ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਰੌਣਕ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਕੁਲਵੰਤ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਕੁਲਵੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਨਵੀ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪੱਲਾ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣ-ਛਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ।

“ਸਤਵਿੰਦਰਾ, ਇੱਧਰ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਤਾਂ ਸਹੀ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ,” ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮਿਠਾਸ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ‘ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ’ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਨਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ ਜੋ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ।

“ਭਾਬੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹੋਗੇ।” ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ।

ਮਾਨਵੀ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤੂੰ  ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ?” 

ਸਤਵਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਭਾਬੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”

ਮਾਨਵੀ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ।

ਅਗਲੇ  ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਕੁਲਵੰਤ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਮਾਨਵੀ ਅਤੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਡੱਬੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।

“ਦੇਖੋ ਸਤਵਿੰਦਰ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੂੰ  ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਲਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ?” ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਡੱਬਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਾਉਂਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਡੱਬਾ ਤਾਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਮਾਨਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੇਖਣ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਸਰਕਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ  ਇੰਨਾ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੈ ? ਕੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ?”

ਸਤਵਿੰਦਰ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਨਹੀਂ ਭਾਬੀ, ਬੱਸ… ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਲਾਲੀ ਛਾ ਗਈ। ਉਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ, ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਕਿ ਸਤਵਿੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਆਪਣੇ ਗਲ਼ੇ ‘ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਪਸਰ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਰਮ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਜਮੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਬੂਰੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਭਾਂਡੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਸਤਵਿੰਦਰਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਚਮਕ ਹੈ।”

ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਡੱਬੀ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਨਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਇੰਨਾ ਨਰਮ ਸੀ ਕਿ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਖਿੱਚਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਲਟਾ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਵਾਲ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਕਲਾਈ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਝਪਕਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਬਾਹਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਹੱਸਣ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੁਨੀਆ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਕਮਰ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। 

ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਕੁਲਵੰਤ ਦੇ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਹੈ… ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?” ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੱਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸਬਰ ਦਾ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।

ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ, ਇਹ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਕੋਲਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਹੋਰ ਖਿੱਚਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਗਰਮ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਾਨਵੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਪੱਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ। ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਗੋਰੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਟ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਨਰਮ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਬੇਮਤਲਬ ਸੀ; ਸਿਰਫ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਤੂਫ਼ਾਨ।

ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰੀ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘਸਾਂਦੇ  ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਰਮ ਮੋੜਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕੰਧ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਲਗਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਕੀ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸਬਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ?” ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ‘ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।

ਕਮਰੇ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰਮ ਗੱਦੇ ‘ਤੇ ਲੇਟੇ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਜਾਦੂ ਸਿਰਫ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਮਕਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਦੇਣ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।”

ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲਟ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਰਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਥਾਹ ਇੱਛਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦਬਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਹਰ ਇੱਕ ਸਪਰਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗਰਮਾਹਟ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।

ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘੜਨ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਨਵੀ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਇਸ ਇੱਕ ਪਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੇਰੰਗ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਚਮਕ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਨਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਲਾਸ਼ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸਹੀ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੱਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਸੈਟ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਜੇ ਵੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਾਸ ਘਟਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।

ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਡੱਬੀ ਚੁੱਕੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਡੱਬੀ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸਤਵਿੰਦਰਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ‘ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਗਈ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬੁੱਤ ਬਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਛੋਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਲਵੰਤ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੂਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। 

ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮਾਹਰਤ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੀਮਤੀ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਅਤੇ ਡੋਰੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਰਹੱਸ ਦੀ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੱਪੜੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੇ, ਮਾਨਵੀ ਦਾ ਗੋਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਛੂਹਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਾਨਵੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਬੂਤ ਸੀ।

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੀਚੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਨਰਮ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਯੋਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਸੀਲਣ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਾਨਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਕਿਤਾਬ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਵਿੰਦਰ ਬੜੀ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ, ਬੜੀ ਹੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਇੰਨਾ ਸੁਖਾਵਾਂ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਸਪਰਸ਼, ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਲਜੁਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਅਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ‘ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਬਾਹਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਿਚਹਾਟ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰਸਤਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਨ।

ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਰਹ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਜਗਣ ਲੱਗੀ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਰੁੱਖਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਕਸਰ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਿਓਰ, ਬਿੱਲੂ ਵੱਲ ਟਿਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਬਿੱਲੂ ਸਤਵਿੰਦਰ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ ਸਨ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜੋ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਮਾਨਵੀ ਅਕਸਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬਿੱਲੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਮਰਦਾਨਾ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਰਹ ਦੀ ਤੜਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੇ ਸਤਵਿੰਦਰ ਇੱਕ ਨਰਮ ਮੋਮਬੱਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬਿੱਲੂ ਉਸ ਲੱਕੜੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਸੀ—ਜਿਸ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਸਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਸੀ। ਉਹ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਬਿੱਲੂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਜਿਨਸੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗ ਪਈ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰਾਂ ‘ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਂ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਦਬਾਏਗੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲਾਹ ਕੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬਿੱਲੂ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਹੜ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬਿੱਲੂ ਆਪਣੀ ਕੁੜਤੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਦਰ ‘ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸਰੀਰ ਧੁੱਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਨਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਬਿੱਲੂ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਈ ਹਾਂ।” ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਨਵੀ ਵੱਲ ਇੰਝ ਦੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਘੁੰਮੀ, ਅਤੇ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।

ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਸਤਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਦੇ ਉਲਟ, ਬਿੱਲੂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਖੁਰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਉਹ ਰੁੱਖਾਪਨ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਮਰਦਾਨਾ ਭਰੋਸਾ ਸੀ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਵਜੂਦ ਇਸ ਵਕਤ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਇਸ ਰੁੱਖੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ। ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜੁਨੂਨ ਨਾਲ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। 

ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਸਤਵਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕੋਮਲ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਗੋਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਬਿੱਲੂ ਦੀ ਇਸ ਬੇਬਾਕ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ।

ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਕਿ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਵਾਇਆ, ਤਾਂ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸਤਵਿੰਦਰ ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਸੀ—ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਤੇਜ਼, ਵਧੇਰੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਜੰਗਲੀ ਸੀ। ਬਿੱਲੂ ਦੀ ਹਰ ਹਿੱਲਜੁਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।

ਬੋਹੜ ਦੇ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਉਸ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਚੌੜੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬ ਔਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਸੀਨੇ ‘ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਸੇ ਢੋਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪਰ ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਤੜਪ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਇਸ ਰੁੱਖੇਪਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬਿੱਲੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬਿੱਲੂ ਉਸ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ‘ਤੇ ਲੇਟਿਆ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀਨੇ ‘ਤੇ ਫੇਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜੁਨੂਨ ਨਾਲ ਬਿੱਲੂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਛੂਹਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਮਾਨਵੀ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਬਾਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਬਾਨ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੈੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵਧੀ ਅਤੇ ਬਿੱਲੂ ਦੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਨਵੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਅਤੇ ਬਿੱਲੂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।

ਮਾਨਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਫੇਰਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਜ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਹਾਉਕ ਨਿਕਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਤਵੱਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਮਾਨਵੀ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।  ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜੁਨੂਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਲਏ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਹੈ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਬਿੱਲੂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਬਿੱਲੂ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਮ ਯੋਨੀ ਦੇ ਮੁਹਾਨੇ ‘ਤੇ ਸੈੱਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਚੇ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਿੱਲੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਿੱਲੋ ਦਾ ਸਬਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਲੈ ਲਿਆ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਿਲੋ ਨੇ ਮਾਨਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।” 

ਮਾਨਵੀ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣਾ।”