ਮੰਜੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਿਖਲਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ। ਉਹ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨੂੰ ਤਰਾਸ਼ਦੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ ਪੋਲਿਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਕੂਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬਾਕੀ ਹਰ ਉਲਝਣ ਨੂੰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਾਬੂ  ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਰੀਕੀ ਅਤੇ ਸਬਰ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਸਨ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਸਲੀਕੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇ ਹੈ।

ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੰਜੂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਗੇਟ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ l ਗੋਲਡੀ ਜੀਜਾ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਾਰ ਦਾ ਬੋਨਟ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਰ ਦੇ ਇੰਜਣ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ l 

“ਮੰਜੂ, ਦੇਖ ਤੇਰੇ ਜੀਜਾ ਜੀ ਆਏ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ,” ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸਾਲੀ ਮੰਜੂ ਨੂੰ ‘ਹੈਲੋ’ ਕਿਹਾ।

 “ਮੰਮੀ, ਗੱਡੀ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮਕੈਨਿਕ ਇਸਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ।” 

“ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾ। ਇਹ ਘਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ,” ਮਾਂ ਨੇ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਗੋਲਡੀ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੰਜੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। “ਸਾਲੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।”

“ਜੀਜਾ , ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ ਸੀ; ਪਾਪਾ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?” ਮੰਜੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਉਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।”

“ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਸੌਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਭੈਣ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।”  ਮੰਜੂ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਈ।

“ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਕੱਲੇ ਸੌਂ ਰਹੇ ਹੋ।” ਜੀਜੂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦੇ  ਦਿੱਤਾ।

ਮੰਜੂ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜੀਜਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮੰਜੂ ਫਿਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ। 

“ਜੀਜੂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਨਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚਾਹ ਲਿਆਵਾਂ।” 

“ਸਾਲੀ ਜੀ ਮੈਂ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹਾ ਲਵਾਂਗਾ । ਆਓ ਚਾਹ ਪੀਈਏ l”

ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਪੀਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਮਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੰਜੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਿਹਾ। ਮੰਜੂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੈਠ ਗਈ। ਜੀਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜੀਜੂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੰਜੂ ਨੇ ਇਹ ਖੁਦ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਜੀਜੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਤਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਹਨ; ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।”

ਮੰਜੂ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਾ ਲਿਆ। ਜੀਜੂ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਸਾਲੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ।”

“ਜੀਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।”

“ਸ਼ਾਇਦ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।”

ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੰਜੂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਮੰਜੂ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।” ਉਹ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਦੇਰ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਜੀਜੂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ। ਜੀਜੂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਮਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਜੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਸੌਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।”

ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਮੰਜੂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਗੁਲਾਬੀ ਨਾਈਟ ਡਰੈੱਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਬਟਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਡੀ  ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਉਭਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮਾਂ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।

“ਮਾਂ… ਮੈਨੂੰ…”  ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਫਿਰ ਮੰਜੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ… “ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੌਂ ਜਾਓ। ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ।”

“ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ, ਜੀਜਾ ਜੀ,” ਮੰਜੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ‘ਜ਼ੀਰੋ’ ਬਣਾਇਆ। ਗੋਲਡੀ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਮੰਜੂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੋਲਡੀ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਂਦ ਉੱਡ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪਰ ਮੰਜੂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਮਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਜਾਗ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਲਗਭਗ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਉਮੀਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮੰਜੂ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ; ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉਭਾਰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸੌਂ ਗਈ ਹੋਵੇਂਗੀ,” ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੰਜੂ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਲਡੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸੌਂ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?”

“ਸਾਲੀ ਜੀ, ਜੇ ਮੰਮੀ ਜਾਗ ਪਈਆਂ ਤਾਂ…..l”

“ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ  ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਣਾ ਹੈ।” ਮੰਜੂ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਗੋਲਡੀ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ‘ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਪਾਲਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਨਹੁੰ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਛੋਹ ਨੇ ਗੋਲਡੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੰਜੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜੀਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।”

ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਮੰਜੂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ-ਜਿਹੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮੰਜੂ ਨੇ ਹੁਣ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਗੋਲਡੀ ਦੇ ਗਲੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਦੂਰੀ ਮਿਟ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਚੁੰਬਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਗੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਖਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਡੂੰਘੀ ਤੜਪ ਸੀ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ਮੰਜੂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੋਲਡੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟੋਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਨੰਦ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਡੂੰਘੇ ਜਨੂੰਨ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੋਲਡੀ ਵੀ ਉਸ ਜਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਿੱਘ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਤ, ਗੋਲਡੀ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੰਜੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੀ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਤਾਂਘ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ।

ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੰਜੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦਾ ਸੁਖਾਵਾਂ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਗੋਲਡੀ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੰਜੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਗੋਲਡੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾ ਗਈ ਸੀ। ਮੰਜੂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਜਿਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।” ਗੋਲਡੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੰਜੂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ‘ਸਾਲੀ’ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਮੰਜੂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗੁਲਾਬੀ ਨਹੁੰਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗੋਲਡੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦਬਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸਵੇਰੇ ਮਕੈਨਿਕ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।” ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦਾ ਜਨੂੰਨ ਬਾਕੀ ਸੀ।