ਉਸ ‘ਤੇ ਪਾਣੀ ਡਿੱਗ  ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ ਉਪਰਲੀ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ  ਉਸ ਦੀ  ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਗੋਰੀ ਚਮੜੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ ਸੀ; ਸ਼ਾਇਦ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਤਵੰਤ ਆਪਣੀ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਪੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੋਂ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਕਾਫ਼ੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਪੰਨਾ ਪਲਟਿਆ, ਫਿਰ  ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਚਾਨਕ ਨਾਲ ਵਾਲੇ   ਘਰ ਗਈ। ਗੁਆਂਢੀ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮਨਜੀਤ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ। ਉਹ ਰੱਸੀ ‘ਤੇ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਅੱਜ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਟੌਪ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਸੀ ‘ਤੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਖਿੱਚਦੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੜਦਾ। ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਨਾਵਟ ‘ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੂੰ ਮਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲਜ਼ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ  ਸਨ। ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਇੰਨਾ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ ਕਿ ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ l 

ਮਨਜੀਤ ਲਗਭਗ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਪਰਪੱਕਤਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਖਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਮੋਹਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸੱਧਾਰਨ ਪਰ ਮਿਹਨਤੀ ਇਨਸਾਨ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਕਈ ਵਾਰ ਮੋਹਨ ਅਤੇ ਮਨਜੀਤ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ‘ਭਾਬੀ’ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਰੀਰ, ਉਸਦੀ ਤੁਰਨ ਦੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਸੀ।

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਬਲਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਝੁਕਾਇਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਗੱਲਬਾਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੱਕ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਸੀ ‘ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਗਤੀ ਧੀਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਸਤਵੰਤ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਹੇ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਟੌਪ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਸ ਹਰਕਤ ਨੇ ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਹਰਕਤਾਂ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਬੇਚੈਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।