ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਸਿੱਧੀ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ‘ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਬਾਲਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਕੱਪੜਾ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਾਰ ‘ਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟੰਗਣ ਲਈ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ,ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਮਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਟੌਪ ਕਾਫ਼ੀ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ। ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਪਰਤ ਹੁਣ ਇੰਨੀ ਬਰੀਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਗੋਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਉਹ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਮੁੱਢ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ l ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ l

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਉਸ ‘ਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿੱਲੇ ਟੌਪ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਸਤਵੰਤ ਕੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੰਝ ਦਿਖਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਗਭਗ ਨੰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਟੌਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਬਨਾਵਟ ਹੋਰ ਵੀ ਉਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਸਤਵੰਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ  ਕਿ ਕੀ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਕਿੰਨਾ ਭੜਕੀਲਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੋਈ ਖੇਡ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮਨਜੀਤ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਤਵੰਤ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।

ਜਦੋਂ ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ‘ਤੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਫੁਲਾਈ। ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕਦਮ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਵਾਹ!”  ਹੁਣ ਮਨਜੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਜਾਂ ਗੁਆਂਢਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ , ਸਗੋਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖਿੱਚ-ਬੰਧਨ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਉਸਦੇ ਟੌਪ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੁਣ ਇੰਨਾ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਕੱਪੜਾ ਲਗਭਗ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਨਿੱਪਲਜ਼ ਦਾ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਮੂਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਸੱਸ ਹੋਰ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ  ਗਿੱਲੇ ਟਾਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਖਾਲੀ ਬਾਲਟੀ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸਤਵੰਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਾਹਰ ਸੁੱਕਣ ਲਈ ਪਾਏ  ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਗਿੱਲਾ ਟੌਪ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਝਲਕਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਨਿਪਲਜ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।