ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਲਹਿੰਗਿਆਂ ਦੀ ਪੈਕਿੰਗ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹਲਵਾਈ ਦੀਆਂ ਕੜਾਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਸ਼ਨੀ ਉਬਾਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਮਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ—ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ। ਅਮਨ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ  ਸਾਲੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਪਟਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਚੁਲਬੁਲੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ਰਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਮਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਨਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਕੋਈ ਪਲ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਕਸਰ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਛੇੜਨ ਲਈ ਅਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚੇ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ, ਜਦਕਿ ਅਮਨ ਬਸ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।

ਇਸ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਭਰੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ‘ਤੇ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ—ਕਦੇ ਟੈਂਟ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਨਵਾਂ ਲਹਿੰਗਾ ਲੈਣ ਲਈ। ਉਹ ਸੜਕਾਂ ‘ਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਾ ਰਹੇ; ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਅਮਨ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੋਮਲ ਉਂਗਲਾਂ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਅਮਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ, ਸੂਰਜ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰਾਂ ‘ਤੇ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਮਨ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲਹਿੰਗਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਹਰਿਆਲੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦਿਨ ਖਾਸ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਇੱਕ ਮੋੜ ਮੁੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਅਮਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।

ਇਸ  ਛੋਹ ਨਾਲ ਅਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਬਣੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਦਬਾਅ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਮਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜੀਜਾ , ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ?” ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ; ਪਿੰਡ ਅਜੇ ਦੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਕੋਈ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਮਨ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸੜਕ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕੋਮਲਤਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਮਨ ਨੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ  ਉਤੇਜਨਾ ਭਰੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਅਮਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਣਕਹੀ ਸਮਝ ਬਣ ਗਈ ਸੀ—ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਮਝ ਜਿਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਅਮਨ ਨੇ ਬੜੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਨੂੰ ਸੜਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਖੇਤਾਂ ਨੇੜੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਉੱਚੀ ਘਾਹ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਪਰਦਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਓਹਲੇ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ—ਡਰ ਅਤੇ ਤਾਂਘ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਗੰਨੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਤ ਦੇ ਇੱਕ ਇਕਾਂਤ ਕੋਨੇ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਭਰ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਅਮਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਲ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੰਦਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ; ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਜਿਸਮ ਸਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਿੱਘ ਵਿੱਚ ਸਕੂਨ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲਟ ਹਟਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਅਮਨ ਦੇ ਗਲੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੇ। ਅਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜਦਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਲਰ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਕੀਤਾ।

ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆ  ਨਰਮ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਗੰਨੇ ਦੇ ਇੱਕ ਮੋਟੇ ਤਣੇ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਲਈ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਜੋ ਉਸਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਕਾਮੁਕ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣੀ ਨੇੜਤਾ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਜਨੂੰਨੀ ਭਾਵਨਾ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਹੁਣ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਗੰਨੇ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਘੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵੀ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਛਣ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਮਨ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਰਗੜ ਨੇ ਫਿਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜਨੂੰਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜੀਜਾ , ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਤਾਂ…” ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧੂਰੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ।

ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਮਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਲਾਹ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਨਿਤੰਬ ਤਿੱਖੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਚੀਕੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ। ਜਜ਼ਬਾਤ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਮ ਅੰਗ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ; ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਘੁਲਣ-ਮਿਲਣ ਲੱਗੇ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਮਨ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਮਨ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਸ ਗਰਮਾ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਨੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ‘ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਈ।

ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲੈਅ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਹਰਕਤ ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਬੰਧਨ ਦੀ ਝਲਕ ਸੀ—ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਗੁਪਤ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਰੌਲੇ-ਰੱਪੇ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਆਈ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਅਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। “ਹੁਣ ਜੇ ਅਸੀਂ ਲੇਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੰਮੀ ਜੀ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ,” ਉਸਨੇ ਹਲਕੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਪਲ ਦੀ ਨਸ਼ੀਲਗੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

“ਜੀਜੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ  ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ…?” ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਭਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। 

“ਜੇ ਮੁੰਡਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ‘ਕਰਮ ਸਿੰਘ’ ਰੱਖਾਂਗੇ ਅਤੇ ਜੇ ਕੁੜੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ‘ਕਰਮ ਕੌਰ’,” ਜੀਜੂ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਦੋਵੇਂ ਜੋਰ ਨਾਲ  ਹੱਸ ਪਏ। ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੀਜੂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਕੇ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਟੈਂਟ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੀਆਂ ਚਾਬੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੀ ਡੋਰੀ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜੀਜਾ , ਇਸ ਵਾਰ ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ …….।”

ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਮਨ ਨੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ—ਜਿੱਥੇ ਧੁੱਪ ਅਤੇ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਭਰਦੇ ਸਨ।