ਨੀਲੂ ਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਵਿਹਾਰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਇਹ ਕੋਈ ਸੁਭਾਵਿਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦਾ ਜੀਜਾ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਜੀਜੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਵਧੇਰੇ ਖਿੱਚੇਗਾ।

ਜਦੋਂ ਜੀਜੂ ਨੇ ਕਾਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਜੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਛਲਣ-ਕੁੱਦਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਗਲੀ ਸੀਟ ‘ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੀ, ਜੀਜੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਸਦੇ ਉਛਲਦੇ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫਰਾਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਕਾਫ਼ੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ।

ਨੀਲੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨੋਜ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਮਨੋਜ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ ਸਾਲੀ ਜੀ, ਆਓ ਅਗਲੀ ਸੀਟ ‘ਤੇ ਬੈਠੋ।” ਉਹ ਮਾਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। 

ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫਰਾਕ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੀਜੂ, ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹਨ।” ਜੀਜੂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨੀਲੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੀਜੂ, ਕੀ ਦੀਦੀ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ?”

 “ਹਾਂ, ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।” 

ਜੀਜੂ ਨੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ “ਸਾਲੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਲਜ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪਸੰਦ ਹੈ?”

 “ਮੈਂ ਕਾਲਜ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲੋ।”

“ਚਲੋ, ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਖਰੀਦਣ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।” ਮਨੋਜ ਨੇ ਗੱਡੀ ਰੋਕੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਏ। ਸਾਲੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਖਰੀਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆਏ ਤਾਂ ਸਾਲੀ ਜੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਦੇਖੋ ਜੀਜੂ, ਮੇਰਾ ਫੋਨ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਫੋਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ  ਫੋਨ ਵਰਗਾ ।”

 “ਠੀਕ ਹੈ ਸਾਲੀ ਜੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਦਫ਼ਤਰ ਆ ਜਾਣਾ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਚੱਲਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ ਖਰੀਦ ਲੈਣਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਤਾਂ ਦੇਰ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।”

ਨੀਲੂ ਸਮਝ ਗਈ  ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਜੀਜੂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣਗੇ; ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਖਰੀਦ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸੂਚੀ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੀਜਾ ਜੀ ਨੇ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਉਹ ਜੀਜਾ ਜੀ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਗਈ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੀਲੂ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜੀਜਾ ਜੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਛਲੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆ ਗਈ , ਜੀਜਾ ਜੀ।” ਮਨੋਜ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ‘ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਨੀਲੂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਜੀਜੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਫਿਰ ਮਨੋਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। “ਨੀਲੂ, ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਕੀ ਤੂੰ ਅੱਜ ਫਿਰ ਵਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹਨ?” ਮਨੋਜ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

“ਹਾਂ ਜੀਜੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਗੋਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਪਸੰਦ ਹਨ।” ਮਨੋਜ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਲੀ ਜੀ, ਸਿਰਫ਼ ਲੱਤਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਸੰਦ ਹੈ।”

“ਫਿਰ ਜੀਜੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂੰਹਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੱਸ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।” 

“ਸਾਲੀ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਛੂਹਾਂਗਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ। “

“ਜੀਜੂ ਜੀ, ਆਓ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕੀਏ ਅਤੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖੇ ਨਾ; ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ।”

ਜੀਜੂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਸਾਲੀ ਜੀ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਕਮਰਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਾਂਗੇ ਤੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।” 

“ਵਾਹ ਜੀਜੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਚਲੋ ਉੱਥੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।” ਨੀਲੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉੱਠਿਆ; ਉਹ ਤਾਂ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਸੇ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮਨੋਜ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੇ ਅਤੇ ਲਗਜ਼ਰੀ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਹੋਟਲ ਦੀ ਲੌਬੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਾਹੌਲ ਸੀ, ਪਰ ਨੀਲੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ ਮਨੋਜ ‘ਤੇ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। 

ਨੀਲੂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਬੈਠੀ ਗਈ ; ਜੀਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਨੀਲੂ ਦੀ ਨੰਗੀ ਪੱਟ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ। “ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਲਾਇਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵਾਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹਨ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨੀਲੂ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋਗੇ।”

 ਮਨੋਜ  ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਤੂੰ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਵਾਲ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹਨ?”

“ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੀਜੂ?” ਨੀਲੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਸਾਲੀ ਜੀ।”

“ਨਹੀਂ-ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ, ਜੀਜੂ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।” 

ਜੀਜੂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ—

“ਮਤਲਬ ਇਹ  ਵਾਲ।” 

ਨੀਲੂ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। “ਖੁਦ ਦੇਖ ਲਵੋ।” ਜੀਜੂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਯੋਨੀ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੀਜੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਸਾਲੀਜੀ ਪੈਸੇ ਦੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਵਾਨੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ-ਹਯਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।

“ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ… ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਚਮਕਦੇ ਹੀਰੇ ਲਈ,” ਜੀਜੂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਸਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਜੀਜੂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਉਹੀ ਮੋੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੋਜ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ  ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਨੀਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਠ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਅਤੇ ਚਾਲਾਕੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

ਮਨੋਜ ਦੇ ਹੱਥ ਨੀਲੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟੋਹਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਫਰਾਕ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੱਪੜਾ ਹਟਿਆ, ਨੀਲੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਕੋਮਲਅਂਗ  ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਜਾਗਰ ਹੋ ਗਏ। ਮਨੋਜ ਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਨੀਲੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ l  ਮਨੋਜ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖਿੱਚ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ।

ਮਨੋਜ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ  ਦੇ ਨਰਮ ਅਤੇ ਗਿੱਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਨੀਲੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮਨੋਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮਨੋਜ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨੀਲੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਅਂਗ  ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੀਮਤੀ ਹੀਰੇ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਨੀਲੂ ਨੇ ਮਨੋਜ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜੀਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਡਾਇਮੰਡ ਸੈਟ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।” ਮਨੋਜ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲੇਗਾ, ਨੀਲੂ, ਬਸ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ  ਡਾਇਮੰਡ ਨਾਲ ਖੇਲ ਲੈਣ  ਦੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਨੋਜ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ  ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲ ਡੋਬ ਦਿੱਤੀ , ਨੀਲੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

ਨੀਲੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚਾਹਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪਾਲੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮਨੋਜ ਦੀ  ਹਰ ਇੱਕ ਹਰਕਤ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨੋਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨੀਲੂ ਦੀ ਯੋਨੀ  ਦੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਧੱਕੀ  , ਜਿਸ ਨਾਲ ਨੀਲੂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਕਮਾ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਦੀ ਭੁੱਖੀ ਵੀ  ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਜ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਮਨੋਜ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਜਿਹੀ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਬਦਲੀ ਅਤੇ ਨੀਲੂ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤੜਪ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਨੀਲੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਜਿਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਦੇਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਨੀਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੋਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨੋਜ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ  ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿੱਥ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ ।

ਮਨੋਜ ਨੇ ਬੜੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਯੋਨੀ  ਅੰਦਰ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨੀਲੂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਮਨੋਜ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਮਨੋਜ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਗੜ੍ਹ ਗਏ।

ਮਨੋਜ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨੀਲੂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤੜਪ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਨੀਲੂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਸੀ। 

ਮਨੋਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨੀਲੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਫ਼ੋਨ ਜਾਂ ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਜ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮਨੋਜ ਦੀ ਹਰਕਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਨੀਲੂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੋਜ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਰਾਹ ਭਰੀ, “ਜੀਜਾ… ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਤਰ ਨਿਕਲੇ।” ਮਨੋਜ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾ ਲਿਆ। ਹਰ ਇੱਕ ਹਰਕਤ ਇੰਨੀ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿ ਨੀਲੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਤੇ ਮਨੋਜ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਮੇਲ ਇੰਨੀ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਮਨੋਜ ਦੇ ਹੱਥ ਨੀਲੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਾਲੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਾਗ ਦੇ ਹਰ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਨੀਲੂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਿਖਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਥਮ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੋਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।

ਮਨੋਜ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੀਲੂ ਦੇ ਗਲ਼ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੀ, ਨੀਲੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਯੋਨੀ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਮਨੋਜ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੀ ਦੂਰੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨੋਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨੀਲੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਮ ਗਏ। ਮਨੋਜ ਨੇ ਨੀਲੂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਜਕੜ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਨੀਲੂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨੋਜ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਰਮ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨੋਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੋਹ ਭਰਿਆ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਮਨੋਜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹਟਿਆ, ਤਾਂ ਨੀਲੂ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸੀ।

 “ਸਾਲੀਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹੀਰਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਖਰੀਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।”

“ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੀਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਚਾਹੋ, ਇਸਨੂੰ ਚਮਕਾਓ।”

ਜੀਜੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯੋਨੀ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ; ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਲੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਣਵਰਤੀ ਸੀ—ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਗ ਸੀ।

“ ਸਾਲੀ ਜੀ , ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।”

ਸਾਲੀ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਈ  ਅਤੇ ਬੋਲੀ , “ਜੀਜੂ ਜੀ,ਹੁਣ  ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੇਖ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਬਸ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”

ਸਾਲੀ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਜਾ ਜੀ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਏ।